Zespół jajników policystoidalnych (PCOS)

Zespół jajników policystoidalnych manifestowany jest całym wachlarzem oznak klinicznych, anomalii endokrynnych i metabolicznych. Zespół jest definiowany jako zawyżony poziom androgenów (męskich hormonów płciowych) w kombinacji z nieprawidłowościami cykla menstrukacyjnego (wydłużeniem cykla, niewystępowaniem miesiączki). Diagnozę wspiera ultradźwiękowe rozpoznanie morfologii jajników – licznych niewielkich cyst na jajnikach. Normalny wygląd jajników nie eliminuje diagnozy. Zespół występuje u 5-10% kobiet. Ważne jest niezamienianie Zespołu PCOS z występowaniem jajników policystoidalnych (PCO), jako izolowanej usterki bez wahań hormonalnych, z którymi spotykamy się przy badaniach ultradźwiękowych nawet u 30% populacji kobiet w wieku fertilnym. Samo rozpoznanie bez spełnienia dalszych kryteriów wcale nie oznacza diagnozy PCOS.

Przyczyny zaburzeń owulacji

Zaburzenia ogólne

• Zaburzenia w działaniu tarczycy
• Hiperprolaktynemia (anomalny wzrost poziomu prolaktynu)

Zaburzenia hypotalamusa

• Nowotwory
• Naruszenie sprzężenia zwrotnego sterowania hormonalnego w wyniku:
» stressu
» ubytku na wadze
» Zespołu Cushinga, wrodzonej hiperplazji nadnercza
» nowotworów jajników albo nadnercza

Zaburzenia przysadki mózgowej

• Nowotwory
• Naruszenie sprzężenia zwrotnego sterowania hormonalnego w wyniku:
» Zespołu ovarialno-policystyidalnego (PCOS)
» ubytku na wadze
» infekcji

Zaburzenia jajników

• Załamanie:
» z przyczyn genetycznych (np.Zespół Tumera)
» w wyniku infekcji
» po zabiegu chirurgicznym
» immunologiczne
• Zespół ovarialno policystoidalny (PCOS)
• Nowotwory

WHO system klasyfikacyjny zaburzeń azoowulacyjnych

W ocenie zaburzeń owulacji stosowana jest klasyfikacja Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). W klasyfikacji stosowane są , w celu zaszeregowania pacjentów do poszczególnych grup, trzy parametry:

» Poziomu wydzielanego prolaktynu
» Poziomu gonadotropinów (LH i FSH)
» Poziomu estrogenów

Podług umiejscowienia rozróżniamy cztery rodzaje endometriozy:

Endometrioza peritonealna – występowanie łożysk na otrzewnej.

Na otrzewnej można laparoskopem zaobserwować plamki wielkości kilku milimetrów. Ich ubarwienie bywa różne w zależności od stadium rozwojowego łożyska. Łożyska endometriozy, wpierw koloru czerwonawego, absolwują w zasadzie ten sam cykl hormonalny co wyściółki macicy. Prowadzi to do lokalnych zapaleń w okolicy łożysk, które stopniowo się zamykają. W przestrzeni zamkniętej gromadzi się odłączona tkanka i łożyska rosną, zmieniają kolor na niebieski. Stopniowo obniża się w nich ukrwienie tkanki, dochodzi do zabliźnienia. Nastaje ostatnie stadium rozwojowe-endometrioza biała. W wyniku zabliźnienia w okolicy łożyska mogą powstawać okrągłe defekty (otwory) otrzewnej.

Endometrioza ovarialna – występowanie łożysk na jajniku.

Charakterystyczna jest występowaniem ubarwionych łożysk na powierzchni jajnika. Mogą być one zanurzone do głębi jajnika i wytworzyć cystę o wielkości kilku centymetrów. Cysta nazywana jest endometrionem albo cystą endometrialną. Gwoli zawartości brązowej cieczy, bywa oznaczana za dziegciową lub czekoladową.

Endometrioza septum rektowaginalnego – występowanie endometriozy w przegrodzie między pochwą i odbytnicą.

Dla tego typu endometriozy charakterystycznym jest występowanie sztywnych węzełków. Powstają one wskutek tworzenia się tkanki mięśni gładkich i wiązadłowej w okolicy gruczołków endometrialnych. Wymieniony typ endometriozy bywa nieraz oznaczany jako głęboki, ponieważ obejmuje on nietylko wymienioną przegrodę, ale także wiązadła między macicą i kośćmi miednicy. Węzełki mogą powstać również w tkance mięśniowej organów miednicy. Endometrioza ta ulega tylko niewyraźnym zmianom w ciągu cykla menstruacyjnego a przejawia się trwałym i silnym bólem.

Adenomyoza – wystąpienie łożysk wewnątrz tkanki mięśniowej macicy.

Typ nie został izolowany. W większości przypadków towarzyszy mu występowanie endometriozy peritonealnej, często razem z myomami macicy – węzłami mięśniowymi na macicy.
Przejawia się mocniejszym krwawieniem macicznym, bolesną i powiększoną macicą i innymi objawami, charakterystycznymi dla endometriozy, jakimi są bóle menstruacyjne, bolesny stosunek płciowy i długotrwały ból miednicowy.

Diagnozę można postawić na podstawie osądu trudności pacjentki, badaniami klinicznymi w kombinacji z ultradźwiękowymi. Najczęściej rozpoznawana jest aż po wykonaniu laparoskopii.

Wiek i płodność

Bezpośredni stosunek wieku i płodności kobiety jest powszechnie dobrze znany a współczesne kobiety odkładają macierzyństwo na czas późniejszy. Wiek jest ważnym czynnikiem wpływającym na płodność kobiety. Optimum płodności leży pomiędzy 20-30 rokiem życia, najlepszym jest ok. 25 roku. Po trzydziestce płodność stopniowo opada, po 35.roku życia opada bardzo stromo.

W okresie 10-15 lat przed pojawieniem się menopauzy, stopniowo rośnie ubytek folikułów w jajnikach. Jednocześnie rośnie poziom hormonu stymulującego wzrost folikułów (FSH). Zmiany te odzwierciedlają spadek jakości i potencji folikułów produkujących jajeczka. Obniża się nie tylko liczba wyprodukowanych jajeczek w jajnikach, ale również ich jakość i zdatność zapłodnienia. Dochodzi do zmian w charakterze cykla menstruacyjnego. Cykl może pozostać prawidłowym, skraca się jednak pierwsza jego faza, tzw.folikularna, kiedy dojrzewa folikuł z komórką jajową.

Z wiekiem przybywa również powikłań zagrażających płodności kobiety – spada liczba cyklów menstruacyjnych, podczas których dochodzi do owulacji, występują anomalie macicy (myomy, zmiany w układzie krwionośnym, patologie śluzówki macicznej,itp.), spada aktywność seksualna, występuje wzost spontanicznych poronień.

Wiek i rozród wspomagany

Jeśli w wieku około trzydziestki jest ok.7% niepłodnych Par, to u czterdziestolatków jest to już ok. 33%, po 45.roku życia 64% kobiet jest niepłodnych. Z rosnącym wiekiem obniża się sukcesywność IVF. Podczas powtarzanych prób IVF w ramach wspomagania rozrodu, dziecko urodzi się tylko 28% kobiet po czterdziestce i 9,6% kobiet po 43.roku życia. W wieku 40-43 lat sukcesywność jednej próby IVF waha się w granicach 5-10%. Żadna ze współczesnych prac naukowych nie podaje procentu ciąży po IVF z własnymi oocytami u kobiet w wieku ponad 46 lat. Kobiety te zachodzą w ciążę wyłącznie z darowanymi jajeczkami.

Zepół tubularny – zaburzenia działania jajowodów

Zgrubienie ściany jajowodu, zaburzenia działania, obniżona drożność albo pełne zamknięcia jajowodu mogą nastać w wyniku nieidentyfikowanych infekcji, np.po sztucznym przerwaniu ciąży, albo w następstwie bezoznakowej infekcji chlamydiami lub rzeżączką.

Przyczyną może być również endometrioza albo wady wrodzone. U kobiet z uszkodzonymi jajowodami jest nietylko niskie a nawet żadne prawdopodobieństwo spontanicznego zajścia w ciążę, lecz wzrasta ryzyko ciąży pozamacicznej. Zapłodnione jajeczko na drodze przez jajowód do jamy macicznej ugnieżdża się, niszczy jajowód lub powoduje jego pęknięcie, krwotok do jamy brzusznej i stan zagrażający życiu.

Zrosty miednicowe – chodzi o anomalie tkanki (zlepki), które powstają pomiędzy różnymi strukturami miednicy i jamy brzusznej, stanowią przeszkodę dla jajowodu w kontakcie z jajnikiem a tym zabraniają uczepieniu się jajeczka po owulacji.

Powstają w wyniku stanów zapalnych w miednicy kobiety, np.podczas ciężkiego zapalenia wyrostka robaczkowego, w wyniku operacji jamy brzusznej, przy endometriozie, jak również w wyniku niepozornych zapaleń bez wyraźnych oznak.

Nawet przy stosowaniu nowoczesnych metod endoskopowych (laparoskopii), większości zrostów miednicowych nie da się wyleczyć operacyjnie a powtarzane zabiegi mogą prowadzić do powstania nowych.

Częstą konsekwencją obniżenia drożności jajowodów albo ich blokady, występowania zrostów miednicowych ograniczających ruchomość jajowodów i kontakt z jajnikiem, w leczeniu niepłodności jest stosowanie metod rozrodu wspomaganego, przedewszystkim zapłodnienia pozaustrojowego (IVF).

Zaburzenia owulacji

Istnieje niewiele oznak specyficznych świadczących o zaburzeniach owulacji. Podejrzenie zazwyczaj orzekane bywa przy nieprawidłowej menstruacji, jej niewystąpieniu albo niemożności zajścia w ciążę. Bardziej dokładne badania mogą wykazać jednak i inne objawy, które zazwyczaj bywają przypisywane zaburzeniom endokrynologicznym (hormonalnym).

Oznaki zaburzeń owulacji:

  • Amenorhoea (niewystąpienie menstruacji)
  • Nieprawidłowy czas trwania cyklu menstruacyjnego
  • Oligomenorhea (mało częsta menstruacja)
  • Nadwaga
  • Wyraźny ubytek masy ciała (wagi)
  • Galaktomenorhea (sekrecja mleka z piersi)
  • Hirsutyzm (nadmierne owłosienie ciała lub twarzy)
  • Trądzik

Powyższe oznaki mogą występować we wzajemnych kombinacjach. Zaburzenia owulacji mogą obejmować anowulację (niewystępowanie owulacji), oligoowulację (nieczęstą owulację), i usterki fazy lutealnej (niewydolności ciałka żółtego, które powstaje w jajniku po owulacji i produkuje ważny hormon-progesteron). Zaburzenia owulacji mogą być konsekwencją różnorakich przyczyn, wraz z chorobami ogólnymi.

Endometrioza

Endometrioza jest schorzeniem, przy którym cząstki śluzówki macicy (endometrium) występują poza jamą maciczną. Przejawia się najczęściej bólami menstruacyjnymi, długotrwałymi bólami podbrzusza, bolesnym stosunkiem płciowym i zaburzeniami płodności. Endometrioza jest najczęściej występującym schorzeniem ginekologicznym wieku reprodukcyjnego kobiety. Występuje u 20-50% niepłodnych kobiet i u 50% kobiet cierpiących bólami miednicowymi.

Przyczyna endometriozy nie jest jednoznaczną. W jej powstawaniu udziela się więcej czynników – genetyczny, immunologiczny i hormonalny.

Za normalnych okoliczności hormonalnie zmieniona śluzówka macicy jest wypławiana z jamy macicznej podczas krwawienia menstruacyjnego. Cząsteczki endometrium są wypławiane przez jajowody i do jamy brzusznej. Jedna z teorii powstawania schorzenia zakłada, że identyczny proces hormonalny, jaki przebiega w śluzówce macicy, przebiega również w zagnieżdżonych (implantowanych) cząstkach endometrium w jamie brzusznej i miednicy.

Inna teoria zakłada przebudowę niektórych komórek w jamie brzusznej na komórki podobne endometrium, po powtarzanych stanach zapalnych w małej miednicy kobiety, albo jako reakcję na wyższe poziomy estrogenów (hormonów płciowych kobiety).

Inna teoria immunologiczna zakłada obecność przeciwciał przeciwendometrialnych w organiźmie kobiety, albo obniżenie immunitetu komórkowego. System obronny nie reaguje na występowanie łożysk, nie niszczy ich a tym umożliwia łatwiejsze zagnieżdżenie (implantację) endometrium albo ich przemianę (metaplazję).

Endometrioza zaprzyczynia niepłodność przez tworzenie się zrostów w miednicy kobiety, ograniczają one kontakt wewnętrznych organów rodnych ale także przez zmiany procesów hormonalnych, immunologicznych i biochemicznych, odpowiedzialnych za połączenie komórek zarodowych (zapłodnienie), za rozwój embrionu we wczesnych fazach rozwojowych i jego transferu do jamy macicy.

Leczenie endometriozy

Konserwatywne – leczenie hormonalne

Sukcesywność metody jest wysoka (75-95%). Niemniej u 25-50% pacjentek do pierwszego roku od ukończenia leczenia mogą trudności powracać. Wrażliwość na leczenie jest indywidualna, w znacznej mierze zależy od indykacji laparoskopowej i histologicznej. Najwyższej sukcesywności można osiągnąć u łożysk peritonealnych (na otrzewnej), mniej sukcesywne jest leczenie hormonalne w endometriozie jajników a skoro bez efektu przypadki septum rektovaginalnego – przegrody między pochwą i odbytnicą.

Stosowane leki blokują sterownicze hormony przysadki mózgowej – hypofizy. Przez ich działanie obniża się poziom hormonów jajnikowych – estrogenów, czym zablokowana zostaje prawidłowa przemiana endometrium. Łożyska endometriozy w trakcie leczenia zmniejszają się i zanikają. Okres leczenia wynosi 3-6 miesięcy. Preparat aplikowany jest najczęściej podskórnie lub w postaci prostego domięśniowego zastrzyku (DIPHERELINE, DECAPEPTYL, ZOLADEX). Do skutków ubocznych terapii należy doczesna utrata menstruacji, depresje, zmiany nastroju, uderzenia krwi i zaburzenia snu. Występują tylko w czasie trwania terapii.

Innym rodzajem leczenia hormonalnego jest stosowanie antykoncepcji hormonalnej. Obniża ona hormonalną stymulację łożysk endometriozy. Leczenie jest jednak mniej efektywne.

Leczenie chirurgiczne

Jeśli endometrioza jest rozpoznana podczas laparoskopii, ważnym elementem leczenia jest chirurgiczne usunięcie łożysk, cyst – endometrionów i rozbicie zrostów. Redukcja łożysk endometriozy zapewnia wyższą efektywność terapii hormonalnej.

O ile kluczowym problemem jest niepłodność, wybór metody leczenia jest indywidualny. Terapia odbywa się potem metodami rozrodu wspomaganego, często w kombinacji z terapią hormonalną i chirurgiczną.

Zespół jajników policystoidalnych (PCOS)

Zespół jajników policystoidalnych manifestowany jest całym wachlarzem oznak klinicznych, anomalii endokrynnych i metabolicznych. Zespół jest definiowany jako zawyżony poziom androgenów (męskich hormonów płciowych) w kombinacji z nieprawidłowościami cykla menstrukacyjnego (wydłużeniem cykla, niewystępowaniem miesiączki). Diagnozę wspiera ultradźwiękowe rozpoznanie morfologii jajników – licznych niewielkich cyst na jajnikach. Normalny wygląd jajników nie eliminuje diagnozy. Zespół występuje u 5-10% kobiet. Ważne jest niezamienianie Zespołu PCOS z występowaniem jajników policystoidalnych (PCO), jako izolowanej usterki bez wahań hormonalnych, z którymi spotykamy się przy badaniach ultradźwiękowych nawet u 30% populacji kobiet w wieku fertilnym. Samo rozpoznanie bez spełnienia dalszych kryteriów wcale nie oznacza diagnozy PCOS.

Przyczynynie są jednoznaczne. Czynnikiem prymarnym jest obniżona wrażliwość komórek na insulinę, która złożonym mechanizmem prowadzi do wyższej produkcji androgenów. Pewną rolę odgrywają czynniki genetyczne i inne.

Oznaki (zazwyczaj występują niektóre, albo w kombinacji):

  1. Nieprawidłowość albo brak menstruacji
  2. Brakująca owulacja (uwolnienie jajeczka z jajnika)
  3. Nadwaga
  4. Hirsutyzm (nadmierne owłosienie ciała)
  5. Rezystencja insulinowa
  6. Trądzik
  7. Liczne niewielkie cysty na jajnikach
  8. Powiększone jajniki – dwu aż trzykrotnie w porównaniu z jajnikami zdrowej kobiety
  9. Niepłodność-niezdolność zajścia w ciążę przez okres ponad 12 miesięcy niechronionego stosunku płciowego
  10. Chroniczny ból miednicowy-w trwaniu ponad 6 miesięcy
  11. Dyslipidemia -anomalia w poziomie tłuszczu we krwi
  12. Wysokie ciśnienie (ponad 140/90)

Kryteria diagnostyczne

chroniczna absencja owulacji albo usterka cykla menstruacyjnego (opóźnianie albo niewystępowanie miesiączki), towarzyszy jej zawyżony poziom androgenów po wyeliminowaniu innych przyczyn wzrostu
– kryteria wspierające: ultradźwiękowe rozpoznanie jajników policystoidalnych, stosunek hormonów LH/FSH-LH co najmniej 2 razy wyższy od FSH.

Diagnoza założona jest na badaniu zewnętrznym na występowanie wymienionych symptomów, na badaniu ultradźwiękowym i wynikach badania hormonalnego.

Leczenie

W leczeniu niepłodności mającej związek z jajnikami policystoidalnymi stosowane są zarówno leki jak leczenie chirurgiczne.

  • 1. Redukcja masy (wagi) ciała – wyższa waga łączona jest z bardziej częstym występowaniem sterylności, zaburzeniami cykla menstruacyjnego. Obniżenie wagi jest pomocne dla wzrostu uczulenia komórek wobec insuliny.
  • 2. Terapia hormonalna: podawanie leków obniżających poziom androgenów albo ich oddziaływania w tkankach docelowych (antyandrogeny). Najczęściej stosowanym preparatem jest CYPROTERONACETAT, stosowany np.w postaci pigułki antykoncepcyjnej (DIANE 35, MINERVA, CHLOE) albo preparat ANDROCUR. Jako leki o działaniu androgennym można zastosować i inne, np.spironolakton (VEROSPIRON), flutamid (ANDRAXAN), finasteryd (PROSCAR, PENESTER).
  • 3. Senzytyzatory insulinowe: Preparaty zawyżające wrażliwość tkanek wobec insuliny – metformina (METFORMIN, GLUKOPHAGE, SIOFORF).
  • 4. Indukcja owulacji, ew.z dalszą terapią metodami rozrodu wspomaganego.
  • 5. Leczenie chirurgiczne – laparoskopowo cienką igłą zostaje naruszona skórka jajnika (driling ovarialny), co podnosi jego gotowość owulacyjną i ulepsza produkcję hormonalną.
ZAMÓWIENIE

EuroFertil CZ, a.s., IVF Ostrava

ZAMÓWIENIE + 420 737 470 924

PROGRAM DAWCY + 420 725 526 091
info@eurofertil.cz

MÁTE DOTAZ? CHCETE SE OBJEDNAT?

ZAVOLEJTE NÁM

Jsme tady pro vás každý pracovní den od 7:00 do 15:00 a rádi vám
zodpovíme veškeré dotazy.

Centrum asistované reprodukce+420 737 470 924

Dárcovský program+420 725 526 091

Laboratoře+420 597 689 182

NAPIŠTE NÁM

Můžeme vám s něčím poradit, pomoct nebo se k nám chcete objednat? Napište nám. Ozveme se vám v co nejkratší době.

Form by ChronoForms - ChronoEngine.com

CHCI SE STÁT DÁRKYNI

Stačí vyplní kontaktní formulář se základními informacemi níže a my vás
obratem budeme kontaktovat. Následně si domluvíme předvyšetření,
kde Vám vysvětlíme celý postup darovnání spermií.

Pokud chcete získat více informací před vyplněním formulíře podívejte
se na stránku dárce spermatu. Také nás můžete kontaktovat
telefonicky, každý pracovní den 7:00 do 15:00 rádi vám
zodpovíme vaše dotazy.

ZAVOLEJTE NÁM+420 725 526 091

NAPIŠTE NÁM

Form by ChronoForms - ChronoEngine.com

CHCI SE STÁT DÁRKYNI

Stačí vyplnit kontaktní formulář se základními informacemi níže a my vás
obratem budeme kontaktovat. Následně si domluvíme osobní schůzku,
kde Vám vysvětlíme celý postup darování vajíček. Zde bude také
dostatek času na probrání veškerých dotazů.

Pokud chcete získat více informací před vyplněním formuláře podívejte
se na stránku dárkyně vajíček. Také nás můžete kontaktovat telefonicky,
každý pracovní den 7:00 do 15:00 rádi vám zodpovíme vaše dotazy.

ZAVOLEJTE NÁM+420 725 526 091

NAPIŠTE NÁM

Form by ChronoForms - ChronoEngine.com

DO YOU QUESTION? WANT TO ORDER?

Call us

Assisted Reproduction Center+420 737 470 924

Laboratory+420 597 689 182

Contact us

Form by ChronoForms - ChronoEngine.com

CZY MASZ JAKIEŚ PYTANIE? CHCESZ ZAMÓWIĆ?

Zadzwoń do nas

Centrum wspomaganego rozrodu+420 737 470 924

Laboratorium+420 597 689 182

Napisz do nas

Form by ChronoForms - ChronoEngine.com